‘Wet Big in beweging’

Gepubliceerd op 17 december 2019 om 09:42

Tot de canon van de kunst behoren kunstwerken die een punt in de tijd markeren ten opzichte van de kunstwerken daarvoor. Van de werken van Leonardo Da Vinci en Michelangelo tot Rubens en Rembrandt en van Renoir tot Cézanne. Ze laten allemaal iets eigens zien, qua techniek, kleurgebruik of afbeelding.

Zo bestaat er in mijn beleving ook een canon van zorgwetten, die op hun beurt de tijdsgeest hebben vastgelegd in een regelgevend kader. Denk aan de AWBZ en de Ziekenfondswet en later weer de Wlz en Zvw. Ook de Wgbo en de Wmg horen wat mij betreft in dat rijtje. Waarbij het nog te vroeg is om over een canonstatus van de Wkkgz te spreken.

Een wet die zeker ook in de ‘zorgcanon’ thuishoort is de Wet Big, gefaseerd in werking getreden op 1 januari 1994. Deze wet verving de Wet uitoefening geneeskunst uit 1865 waarmee het verbod op onbevoegd uitoefenen van de geneeskunde is komen te vervallen. Het doel van de Wet Big is de kwaliteit van de beroepsuitoefening in de individuele gezondheidszorg te bevorderen en te bewaken en de patiënt te beschermen tegen ondeskundig en onzorgvuldig handelen door beroepsbeoefenaren. De Wet Big bevat daarom regels over titelbescherming, (her)registratie, voorbehouden handelingen en omvat het tuchtrecht. De Wet Big geniet de laatste tijd veel belangstelling; zo is het tuchtrecht aangepast, struikelde het wetsvoorstel BIG II en verscheen het advies van de Raad voor Volksgezondheid en Samenleving ‘De B van Bekwaam’ (oktober 2019) over de houdbaarheid van de wet in de toekomst.

Er bestaan vele meningen en visies over het (voort)bestaan van de wet in zijn huidige vorm. Vertaal deze situatie door naar een persoonlijke liefhebberij, de kunst, dan bestaat er een overeenkomst tussen de Wet Big en het beeld ‘Unieke vormen van continuïteit in de ruimte’ van de Italiaan Umberto Boccioni uit 1913. Dit werk is opgenomen in de canon van de moderne kunst. Boccioni stond aan de wieg van het futurisme (1906 – 1916). Het futurisme had zijn ogen op de toekomst gericht. De aanhangers moesten niets hebben van de tradities van de 19e eeuw, het kwam in opstand tegen de oude waarden en normen. De kracht, snelheid, beweeglijk en energie van een geïndustrialiseerde samenleving was hun inspiratiebron. De figuur lijkt log en massief, maar straalt tegelijkertijd toch ook beweeglijkheid en elasticiteit uit. Boccioni wilde tot uitdrukking brengen dat iedereen zijn eigen ruimte (personal space) inneemt vanuit waarden en normen, visies en denkbeelden. Daarnaast laat de figuur echter ook toe dat de ruimte van de ander (lees: andere opvattingen) tot hem mag doordringen. Of anders gezegd: de Wet Big is standvastig, maar een nieuwe tijdsgeest met andere zienswijzen over beroepsgroepen in de zorg moet kunnen doordringen om vervolgens tot wijziging van deze wet te kunnen leiden…

Unieke vormen van continuïteit in de ruimte.
Umberto Boccioni 
1913

 


«