Juridisch advies en “de Mobiele fresco’s van het noorden”

Gepubliceerd op 22 september 2018 om 08:50

Met dit laatste worden de Vlaamse wandtapijten bedoeld, geweven in de Middeleeuwen en vroege Renaissance. De meestal machtige eigenaren, zoals vorsten en landheren, lieten ze op bestelling maken bij de beste wevers. De wandtapijten beeldden verhalen uit over de heldentocht van hun eigenaar of gaven moraliserende vertellingen uit de Bijbel weer. Door de afbeeldingen kon iedereen de boodschap op een snelle en eenvoudige manier tot zich nemen. Vaak werd een meerdelige set besteld. Elk tapijt bevatte dan een onderdeel van de vertelling.

Foto: De dame en de eenhoorn (6-delige serie),
Hoge Middeleeuwen, geweven te Vlaanderen. Parijs Musee de Cluny.
Vijf tapijten vormen een allegorisch voorstelling van de zintuigen.
Op de foto, deel 6 “Verlangen”. 

 

De wandtapijten waren heel geschikt om te vervoeren. Opgerold en al namen de vorsten ze mee door de gebieden waarover ze regeerden om in hun kastelen op te hangen. Ook versierden de wandtapijten de straten van de stad bij hun intocht. Een meer praktische toepassing was het tegenhouden van de kou in de tochtige paleizen.

Van de wandtapijten werden meerdere series gewoven. Dit was in de zestiende eeuw gebruikelijk, het hebben van één uniek object was niet het uitgangspunt. Het was juist statusverhogend om tegen je gasten te zeggen dat Hendrik VIII van Engeland eenzelfde setje had hangen. 😊

Naast wol werd er zijde, zilver- of gouddraad in het tapijt verwerkt. Zijde heeft als mooi effect dat het licht opvangt, daardoor kwam het wandtapijt beter tot zijn recht in donkere ruimtes op het moment dat het zonlicht erop viel of bij het aansteken van de kaarsen.

Het weven was een collectieve werkvorm waarbij meerder vakdisciplines betrokken waren: de ontwerper van de afbeelding (het karton); de wevers die tegelijkertijd aan het wandtapijt werkten en de wolververs voor de juiste kleursamenstelling. Vanwege deze samensmelting tussen kundigheid en technische vaardigheid werd weven als kunst beschouwd. Het stond destijds hoger aangeschreven dan de schilderkunst.

Waarom deze vertelling? Awel, ik zie overeenkomsten tussen de Vlaamse wandtapijten en (mijn) juridische dienstverlening.

Boodschap: in eenvoudige bewoordingen de juridische materie helder en pragmatisch uitleggen. Wat ik overigens graag via presentaties doe.

Meerdeligheid: een juridisch probleem raakt meerdere rechtsgebieden. Een probleem wordt opgelost door een integrale benadering. Je hebt als het ware meerdere wetboeken nodig.

Multidisciplinair: vaak is een jurist alleen onvoldoende. Het kan helpen contact te zoeken met andere disciplines om het probleem beter te begrijpen en in de juiste context te plaatsen. Dit draagt bij aan een bruikbaar advies.

Kopie: op veel plekken ontbreekt het aan (dezelfde) juridische kennis, zeker bij de inwerkingtreding van nieuwe wetgeving, zoals recent de Algemene Verordening Gegevensbescherming en over tijdje de Wet zorg en dwang. Het herhalen en blijven uitdragen van juridische informatie blijft daarom hard nodig.

Zijdedraad: en….. vanzelfsprekend streef ik ernaar om licht op de zaak te werpen.

 

Naschrift: het bovenstaande is geschreven vanuit persoonlijke interesse voor kunst en kunstgeschiedenis en een vrije interpretatie daarvan ten behoeve van mijn juridisch advieswerk.


«   »